TYTUŁ: Pierrot Czasowy

AUTOR: Radzikowska Elżbieta

Ur. 1951 r.Absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Dyplom z grafiki warsztatowej u prof. E. Piotrowicza uzyskała w 1982 r. Uprawia grafikę warsztatową, rysunek i małą formę graficzną; urządza także ekspozycje, na które składają się takie obiekty autorskie jak firany, parawany i przedmioty dekoracyjne. Jest laureatką wielu wyróżnień i nagród. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Oprócz grafiki warsztatowej, ekslibrisów i rysunków zajmuje się sztuką użytkową.

TYTUŁ: Opowiadanie stopierwsze

AUTOR: Wieczorek Krzysztof

Krzysztof Wieczorek jest absolwentem Wydziału Grafiki łódzkiej PWSSP. Dyplom otrzymał w Pracowni Technik Metalowych prof. Leszka Rózgi w 1977 roku. Uprawia grafikę warsztatową, projektową, malarstwo i collage. Jest laureatem wielu międzynarodowych konkursów graficznych, m.in.: I nagrody oraz medalu na VIII Międzynarodowym Biennale Sztuki w Madrycie (1982), nagrody specjalnej na VIII Ogólnopolskiej Wystawie Grafiki w Łodzi (1983), III nagrody na Konkursie Graficznym im. Aleksandra Raka w Katowicach (1985). Uczestniczył w ponad 70 wystawach zbiorowych, środowiskowych, prezentacjach sztuki polskiej poza granicami kraju oraz w wystawach indywidualnych.

TYTUŁ: Bez tytułu

AUTOR: Rapsa Krzysztof

Krzysz­tof Rećko-Rapsa (ur. 1959 r.)

Jest jednym z pierwszych absolwentów koszalińskiego Liceum Plastycznego. Mieszka i two­rzy w Kosza­li­nie. Zało­ży­ciel grupy arty­stycz­nej TWA (Towarzystwo Wzajemnej Adoracji), która pro­mo­wała lokalnych twór­ców, umożliwiając młodym artystom zaprezentowanie swojej twórczości w koszalińskich instytucjach kultury. Czło­nek Związku Pol­skich Arty­stów Plastyków i czło­nek Sto­wa­rzy­sze­nia Pro­mo­cji Arty­stów Wybrzeża ERA-ART w Gdyni.

Jego malarstwo to przede wszystkim emocje zamknięte w abstrakcyjnych kompozycjach. Jak sam przyznaje, rozpoczynając pracę przy pustym blejtramie, nie wie jaki będzie końcowy efekt. Nie planuje, nie rozmyśla nad tym co powstanie – nieraz dopiero w trakcie tworzenia podejmuje ostateczne decyzje odnośnie kompozycji, kolorystyki itp. Niektórzy widzą w jego twórczości podobieństwo do stylu action painting, inni określają ją mianem lirycznej abstrakcji.

Recen­zent Marita Benke-Gajda (Aka­de­mia Sztuk Pięk­nych Kra­ków) napisała: Kolor jest w twór­czo­ści Rapsy wszech­obecny. Obser­wu­jąc Jego twór­czość ostat­nimi czasy odno­szę wra­że­nie, że z każ­dym nowym cyklem, czy nawet obra­zem, wcho­dzi on na nową, cią­gle for­mal­nie odkry­waną ścieżkę. Wciąż zaska­kuje widza kapi­tal­nym wręcz prze­ka­zem na temat wła­snych prze­my­śleń, emo­cji, uczuć. Zapra­sza­jąc do ogrodu swo­jej wyobraźni, daje nam przed­smak malar­skiego raju.

Krzysztof Rapsa prezentował swoje prace na licznych wystawach indywidualnych m. in. w Krakowie, Warszawie, Elblągu, Szczecinie, Gdańsku, Londynie, Mińsku, Grodnie, Seulu. Jego dzieła z powodzeniem sprzedawane są w domach aukcyjnych i znajdują się w licznych kolekcjach muzealnych i prywatnych na całym świecie (w Niem­czech, Danii, Szwe­cji, Fran­cji, USA, Kana­dzie, Austra­lii, Bia­ło­rusi, Anglii).

Twórczość Krzysztofa Rapsy była wielokrotnie wyróżniana. Otrzy­mał nagrodę Era-Art na VI Mię­dzy­na­ro­do­wym Bien­nale Malar­stwa i Tka­niny Uni­ka­to­wej w Muzeum w Gdy­ni. Prezydent Koszalina uhonorował twórcę, przyznając mu prestiżową nagrodę Koszalińskiego Orła, za sukcesy twórcze w kraju i za granicą. Był również bohaterem filmu Leszka Orlewicza pt. “Na szczę­ście jest sztuka”.

TYTUŁ: Bez tytułu

AUTOR: Beksiński Zdzisław

Fotograf, grafik, malarz. Urodzony w 1929 roku w Sanoku, zmarł 21 lutego 2005 roku w Warszawie.

Absolwent architektury na Politechnice Krakowskiej (1952). Po ukończeniu studiów na Politechnice Krakowskiej Beksiński wrócił do rodzinnego Sanoka. Już w pierwszej połowie lat 1950. wykonał dojrzałe prace fotograficzne, a także zainteresował się malarstwem, a później malarstwem materii.

Jako młody artysta zajmował się fotografią, wygrywając szereg konkursów międzynarodowych. Dziś Beksiński jest rzadziej kojarzony z czarno-białymi zdjęciami, jednak to właśnie od nich zaczął swoją karierę. Jego fotografie przedstawiały ludzkie postacie, często w niecodziennych pozach – skulone, jakby zalęknione modelki były owinięte sznurkami, ich ciała były zdeformowane lub tak skadrowane, że było widać tylko ich fragmenty.

Po pewnym czasie Beksiński przeszedł jednak do następnej formy wyrazu, jaką był rysunek. Jego rysunki były najpierw na pół abstrakcyjne. Potem przeszedł do czystej figuracji o pełnej erotyki, sadyzmu i masochizmu atmosferze. Beksiński w swych rysunkach „pastwił” się nad żywą osobą, deformując jej ciało i ukazując ją często w trakcie kopulacji, związaną i zniewoloną.

Około 1964 roku zaczął malować. Zdecydowanie zerwał wówczas z awangardą i w pełni oddał się malarstwu fantastycznemu, wizjonerskiemu, figuratywnemu, starannie malowanemu farbą olejną na płycie pilśniowej. Nigdy nie dawał swoim obrazom tytułów, uznając, że każdy widz może je interpretować w dowolny sposób. Pierwszy okres tego malarstwa, pod wpływem mistycyzmu wschodniego, któremu wówczas Beksiński hołdował, był pełen symboli, tajemniczych treści i katastroficznej, pełnej grozy atmosfery.

Pierwszym poważnym sukcesem wystawienniczym była dla Beksińskiego wystawa jego obrazów o tematyce czysto fantastycznej, zorganizowana w 1964 roku w Warszawie przez krytyka Janusza Boguckiego. O ile awangardowa krytyka odwróciła się wówczas od Beksińskiego raz na zawsze, uważając go za renegata, o tyle publiczność dobrze przyjęła wystawę. Sprzedał na niej wszystkie wystawione obrazy.

W swej twórczości z lat 90. Beksiński coraz bardziej oddalał się od fantastyki, tajemniczych treści, pełnej grozy atmosfery, którymi były przepełnione jego obrazy z okresu „fantastycznego”, który też sam określał jako „barokowy.

Po 2000 roku, nie zaprzestając jednocześnie malować i rysować, zaczął Beksiński tworzyć swoje kompozycje na komputerze i przy pomocy fotokopiarki.

TYTUŁ: Nokturn III

AUTOR: Gieraga Andrzej

Urodzony w 1934 roku. Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi w latach 1965-1970. Dyplom z wyróżnieniem w roku 1971. Od roku 1971 zatrudniony w macierzystej uczelni, a także jako profesor na Politechnice Radomskiej, w Katedrze Sztuki.

Twórczość w zakresie malarstwa, rysunku, grafiki warsztatowej i grafiki użytkowej.

TYTUŁ: kwadrat x2

AUTOR: Podgórski Rafał

Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Gdańsku na Wydziale Malarstwa, w pracowni prof. zw. Jerzego Ostrogórskiego w 2009 roku. W okresie gdańskim, organizuje wiele inicjatyw artystycznych, m.in. intermedialne wystąpienia audio-wizualne, czy wystawy malarstwa. Organizuje swój warsztat w fundacji „Wspólnota Gdańska”. Wchodzi w skład „Gdańskiego Klubu Pejzażystów”, wystawiając swoje dzieła w wystawach zbiorowych i indywidualnych.

Od 2011 roku zostaje asystentem w pracowni rysunku prof. nadzw. dr hab. Elżbiety Kalinowskiej-Motkowicz w Instytucie Wzornictwa Politechniki Koszalińskiej. W między czasie organizuje wiele wystaw indywidualnych i bierze udział w zbiorowych. Organizuje warsztaty studenckie i patronuje studenckiemu kołu naukowemu.

W 2015 roku broni tytuł doktora sztuki na Wydziale Malartwa ASP w Gdańsku.

Współpracuje z „Galerią na Piętrze”, kuratoruje wystawom organizowanym w środowisku lokalnym. Zakłada prywatne studio graficzne Atelier Miniatura. Czynnie przykłada się do rozwoju edukacji artystycznej w regionie koszalińskim.

W sztuce podejmuje wiele wątków artystycznych. Interesuje się pojęciem wirtualności i symulacji, syntestezji, sztuką wschodu, gestu, pejzażem w ujęciu tradycji malarstwa europejskiego, pojęciami tożsamości architektury, świętą geometrią, pochodzeniem liczby, strukturalizmem, semiotyką, sztuką procesualną, oraz wieloma innymi.

Uprawia sztukę w wielu gatunkach, począwszy od malarstwa sztulowego, ściennego, grafiki digitalnej, sitodruku, litografii, fotografii analogowej, rysunku, instalacji, wideoartu. Tworzy na pograniczu spekulatywnych procesów projektowania obrazu. Nie godzi się na kompromis w sztuce.

TYTUŁ: Bez tytułu

AUTOR: Beksiński Zdzisław

Fotograf, grafik, malarz. Urodzony w 1929 roku w Sanoku, zmarł 21 lutego 2005 roku w Warszawie.

Absolwent architektury na Politechnice Krakowskiej (1952). Po ukończeniu studiów na Politechnice Krakowskiej Beksiński wrócił do rodzinnego Sanoka. Już w pierwszej połowie lat 1950. wykonał dojrzałe prace fotograficzne, a także zainteresował się malarstwem, a później malarstwem materii.

Jako młody artysta zajmował się fotografią, wygrywając szereg konkursów międzynarodowych. Dziś Beksiński jest rzadziej kojarzony z czarno-białymi zdjęciami, jednak to właśnie od nich zaczął swoją karierę. Jego fotografie przedstawiały ludzkie postacie, często w niecodziennych pozach – skulone, jakby zalęknione modelki były owinięte sznurkami, ich ciała były zdeformowane lub tak skadrowane, że było widać tylko ich fragmenty.

Po pewnym czasie Beksiński przeszedł jednak do następnej formy wyrazu, jaką był rysunek. Jego rysunki były najpierw na pół abstrakcyjne. Potem przeszedł do czystej figuracji o pełnej erotyki, sadyzmu i masochizmu atmosferze. Beksiński w swych rysunkach „pastwił” się nad żywą osobą, deformując jej ciało i ukazując ją często w trakcie kopulacji, związaną i zniewoloną.

Około 1964 roku zaczął malować. Zdecydowanie zerwał wówczas z awangardą i w pełni oddał się malarstwu fantastycznemu, wizjonerskiemu, figuratywnemu, starannie malowanemu farbą olejną na płycie pilśniowej. Nigdy nie dawał swoim obrazom tytułów, uznając, że każdy widz może je interpretować w dowolny sposób. Pierwszy okres tego malarstwa, pod wpływem mistycyzmu wschodniego, któremu wówczas Beksiński hołdował, był pełen symboli, tajemniczych treści i katastroficznej, pełnej grozy atmosfery.

Pierwszym poważnym sukcesem wystawienniczym była dla Beksińskiego wystawa jego obrazów o tematyce czysto fantastycznej, zorganizowana w 1964 roku w Warszawie przez krytyka Janusza Boguckiego. O ile awangardowa krytyka odwróciła się wówczas od Beksińskiego raz na zawsze, uważając go za renegata, o tyle publiczność dobrze przyjęła wystawę. Sprzedał na niej wszystkie wystawione obrazy.

W swej twórczości z lat 90. Beksiński coraz bardziej oddalał się od fantastyki, tajemniczych treści, pełnej grozy atmosfery, którymi były przepełnione jego obrazy z okresu „fantastycznego”, który też sam określał jako „barokowy.

Po 2000 roku, nie zaprzestając jednocześnie malować i rysować, zaczął Beksiński tworzyć swoje kompozycje na komputerze i przy pomocy fotokopiarki.

TYTUŁ: Bez tytułu

AUTOR: Beksiński Zdzisław

Fotograf, grafik, malarz. Urodzony w 1929 roku w Sanoku, zmarł 21 lutego 2005 roku w Warszawie.

Absolwent architektury na Politechnice Krakowskiej (1952). Po ukończeniu studiów na Politechnice Krakowskiej Beksiński wrócił do rodzinnego Sanoka. Już w pierwszej połowie lat 1950. wykonał dojrzałe prace fotograficzne, a także zainteresował się malarstwem, a później malarstwem materii.

Jako młody artysta zajmował się fotografią, wygrywając szereg konkursów międzynarodowych. Dziś Beksiński jest rzadziej kojarzony z czarno-białymi zdjęciami, jednak to właśnie od nich zaczął swoją karierę. Jego fotografie przedstawiały ludzkie postacie, często w niecodziennych pozach – skulone, jakby zalęknione modelki były owinięte sznurkami, ich ciała były zdeformowane lub tak skadrowane, że było widać tylko ich fragmenty.

Po pewnym czasie Beksiński przeszedł jednak do następnej formy wyrazu, jaką był rysunek. Jego rysunki były najpierw na pół abstrakcyjne. Potem przeszedł do czystej figuracji o pełnej erotyki, sadyzmu i masochizmu atmosferze. Beksiński w swych rysunkach „pastwił” się nad żywą osobą, deformując jej ciało i ukazując ją często w trakcie kopulacji, związaną i zniewoloną.

Około 1964 roku zaczął malować. Zdecydowanie zerwał wówczas z awangardą i w pełni oddał się malarstwu fantastycznemu, wizjonerskiemu, figuratywnemu, starannie malowanemu farbą olejną na płycie pilśniowej. Nigdy nie dawał swoim obrazom tytułów, uznając, że każdy widz może je interpretować w dowolny sposób. Pierwszy okres tego malarstwa, pod wpływem mistycyzmu wschodniego, któremu wówczas Beksiński hołdował, był pełen symboli, tajemniczych treści i katastroficznej, pełnej grozy atmosfery.

Pierwszym poważnym sukcesem wystawienniczym była dla Beksińskiego wystawa jego obrazów o tematyce czysto fantastycznej, zorganizowana w 1964 roku w Warszawie przez krytyka Janusza Boguckiego. O ile awangardowa krytyka odwróciła się wówczas od Beksińskiego raz na zawsze, uważając go za renegata, o tyle publiczność dobrze przyjęła wystawę. Sprzedał na niej wszystkie wystawione obrazy.

W swej twórczości z lat 90. Beksiński coraz bardziej oddalał się od fantastyki, tajemniczych treści, pełnej grozy atmosfery, którymi były przepełnione jego obrazy z okresu „fantastycznego”, który też sam określał jako „barokowy.

Po 2000 roku, nie zaprzestając jednocześnie malować i rysować, zaczął Beksiński tworzyć swoje kompozycje na komputerze i przy pomocy fotokopiarki.