TYTUŁ: Zima 1980
AUTOR: Rózga Leszek
Uprawia rysunek, malarstwo i grafikę warsztatową, początkowo monotypię, później - ze względu na zamiłowanie do precyzyjnego rysunku - akwafortę, także akwatintę i suchą igłę.
Urodził się w 1924 w Zgierzu. Prywatne studia malarstwa i rysunku odbył u Marii Skarbek-Kruszewskiej w latach 1945-46. W 1948 rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi pod kierunkiem profesorów: Adama Rychtarskiego, Stefana Wegnera, Ludwika Tyrowicza i Władysława Strzemińskiego. W 1952 na skutek likwidacji Wydziału Plastyki Przestrzennej PWSSP w Łodzi, przeniósł się na Wydział Grafiki Propagandowej PWSSP w Katowicach - filii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Tam studiował malarstwo u Pomorskiego i grafikę książkową u Góreckiego. Dyplom z wyróżnieniem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie uzyskał w 1954. W 1958 został członkiem grupy "Piąte Koło". W 1960 rozpoczął pracę nad cyklem graficznym Rudery, kontynuowanym do 1963. Od 1961 powstawały grafiki z cyklu Relikty, realizowane do 1964. W 1967 Rózga rozpoczął zajęcia dydaktyczne z zakresu grafiki w Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Wraz ze Stanisławem Fijałkowskim i Romanem Artymowskim zorganizował w 1971 w łódzkiej uczelni Wydział Grafiki. Został docentem i kierownikiem pracowni wklęsłodruku oraz prodziekanem nowopowstałego wydziału (do 1979), a w 1975 objął kierownictwo Katedry Grafiki Warsztatowej (do 1983). Na życzenie studentów prowadził również zajęcia z rysunku w nowopowstałej pracowni rysunku. W 1979 otrzymał tytuł profesora łódzkiej uczelni. W 1994 zakończył pracę dydaktyczną w PWSSP im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi.
TYTUŁ: Underground (skrzypce)
AUTOR: Nowak Paweł
Urodzony w 1956 r. w Aleksandrowie Kujawskim. Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku na kierunku malarstwa w Pracowni prof. Kazimierza Ostrowskiego odbył w latach 1979-1986. Członek Stowarzyszenia Pastelistów Polskich i Międzyplanetarnego Stowarzyszenia istot żywych UNDERGOUND.
Tworzy subtelne, bajeczne grafiki i poetyckie, radosne pastele. Tworzy również we własnej technice "malarstwo reliefowe w papierze".
TYTUŁ: Razem Lepiej
AUTOR: Radzikowska Elżbieta
Ur. 1951 r.Absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Dyplom z grafiki warsztatowej u prof. E. Piotrowicza uzyskała w 1982 r. Uprawia grafikę warsztatową, rysunek i małą formę graficzną; urządza także ekspozycje, na które składają się takie obiekty autorskie jak firany, parawany i przedmioty dekoracyjne. Jest laureatką wielu wyróżnień i nagród. Mieszka i pracuje w Poznaniu.
Oprócz grafiki warsztatowej, ekslibrisów i rysunków zajmuje się sztuką użytkową.
TYTUŁ: Genesis LXXXIX
AUTOR: Dobkowski Jan
Urodził się w 1942 w Łomży. Ukończył warszawską ASP. Dyplom w pracowni malarstwa prof. Jana Cybisa w 1968 r. W 1967, wraz z J. Zielińskim, zorganizował w Klubie Medyka w Warszawie wystawę „Neo-Neo-Neo”. Na jego obrazach pojawiały się tylko cztery kolory: czerwony, zielony, błękitny i żółty. „Podwójna Dziewczyna”, obraz namalowany w 1968 - jest jego pierwszym dziełem zielono-czerwonym, obecnie jest częścią kolekcji muzeum Guggenheim.
Uprawia głównie malarstwo i rysunek. Stypendysta Kościuszko Foundation w Nowym Jorku.
Zwycięzca Nagrody Pamięci C.K. Norwida i Nagrody Pamięci J.Cybisa.
TYTUŁ: Bez tytułu
AUTOR: Grabowska Greta
Urodzona w 1965 r. w Koszalinie..
Absolwentka Architektury Wnętrz gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom uzyskała w pracowni prof. Zbigniewa Parandowskiego. Mieszka i tworzy w Koszalinie.
Od lat zawodowo zajmuje się projektowaniem wnętrz, a jednocześnie uprawia tzw. sztukę czystą. Jej prace wystawiane były w wielu galeriach krajowych i zagranicznych, m.in. w Krakowie, Poznaniu, Warszawie, Łodzi, Szczecinie, Rzeszowie, Niemczech, Danii.
Twórczość Grety Grabowskiej wyrasta z jej dwóch największych pasji: architektury i papieru. „Pracuję w papierze, na papierze, z papierem. Ot takie papierowe szaleństwo. (...) To, co w papierze urzeka, to szorstkość i delikatność zarazem. Papiery są delikatne jak liście, a czasem chropowate jak kora...”.
Dominującą formę jej wypowiedzi artystycznej stanowią kolaże z pogniecionych i porozrywanych kawałków gazet, papieru czerpanego, kartonów, bibuły japońskiej, chińskiego jedwabnego papieru. Gniecione papiery najczęściej uzupełnione są rysunkiem węglem, kredą, pastelami. Wszystko utrzymane w monochromatycznej gamie, syntetycznej formie, zgodnie z zasadą: maksimum wyrazu poprzez minimum środków. Niektóre prace są bardziej figuratywne, możemy wręcz rozpoznać przedstawiane miejsca, inne niemal zupełnie abstrakcyjne.
Jak pisze Andrzej Konieczny, „Jej prace wyrastają z rysunku, oparte są na rzetelnej konstrukcji, przełamanej plamą. W architektoniczną sieć rysunku, wrzuca (...) malarsko spreparowaną materię. Przestrzeń, światło i cień, elementy komponujące obraz, ustawia przy pomocy dużych płaszczyzn, zagęszczając je kreską, czy wklejając mniejsze elementy.”
Dzieli czas między architekturę a pozyskiwanie papierów dla sztuki. Owe papiery, to tworzywo Grety, jej własna technika kształtowania obrazu, poprzez który pragnie się twórczo wypowiedzieć.
„Moje prace są ani radosne, ani ponure. Jak w życiu nic nie jest ani złe, ani dobre – taka próba klasyfikacji jest irracjonalna. W odniesieniu do sztuki – szczególnie.”
Fotorelacja z wernisażu Grety Grabowskiej "Kontury tracą ostrość" w 2012 roku.
Fotorelacja z wystawy Grety Grabowskiej "Koszalin-Koeslin-Teraz" w 2020 roku
TYTUŁ: Opowiadanie 101
AUTOR: Wieczorek Krzysztof
Krzysztof Wieczorek jest absolwentem Wydziału Grafiki łódzkiej PWSSP. Dyplom otrzymał w Pracowni Technik Metalowych prof. Leszka Rózgi w 1977 roku. Uprawia grafikę warsztatową, projektową, malarstwo i collage. Jest laureatem wielu międzynarodowych konkursów graficznych, m.in.: I nagrody oraz medalu na VIII Międzynarodowym Biennale Sztuki w Madrycie (1982), nagrody specjalnej na VIII Ogólnopolskiej Wystawie Grafiki w Łodzi (1983), III nagrody na Konkursie Graficznym im. Aleksandra Raka w Katowicach (1985). Uczestniczył w ponad 70 wystawach zbiorowych, środowiskowych, prezentacjach sztuki polskiej poza granicami kraju oraz w wystawach indywidualnych.
TYTUŁ: Orfeusz
AUTOR: Dobkowski Jan
Urodził się w 1942 w Łomży. Ukończył warszawską ASP. Dyplom w pracowni malarstwa prof. Jana Cybisa w 1968 r. W 1967, wraz z J. Zielińskim, zorganizował w Klubie Medyka w Warszawie wystawę „Neo-Neo-Neo”. Na jego obrazach pojawiały się tylko cztery kolory: czerwony, zielony, błękitny i żółty. „Podwójna Dziewczyna”, obraz namalowany w 1968 - jest jego pierwszym dziełem zielono-czerwonym, obecnie jest częścią kolekcji muzeum Guggenheim.
Uprawia głównie malarstwo i rysunek. Stypendysta Kościuszko Foundation w Nowym Jorku.
Zwycięzca Nagrody Pamięci C.K. Norwida i Nagrody Pamięci J.Cybisa.
TYTUŁ: Bez tytułu
AUTOR: Beksiński Zdzisław
Fotograf, grafik, malarz. Urodzony w 1929 roku w Sanoku, zmarł 21 lutego 2005 roku w Warszawie.
Absolwent architektury na Politechnice Krakowskiej (1952). Po ukończeniu studiów na Politechnice Krakowskiej Beksiński wrócił do rodzinnego Sanoka. Już w pierwszej połowie lat 1950. wykonał dojrzałe prace fotograficzne, a także zainteresował się malarstwem, a później malarstwem materii.
Jako młody artysta zajmował się fotografią, wygrywając szereg konkursów międzynarodowych. Dziś Beksiński jest rzadziej kojarzony z czarno-białymi zdjęciami, jednak to właśnie od nich zaczął swoją karierę. Jego fotografie przedstawiały ludzkie postacie, często w niecodziennych pozach – skulone, jakby zalęknione modelki były owinięte sznurkami, ich ciała były zdeformowane lub tak skadrowane, że było widać tylko ich fragmenty.
Po pewnym czasie Beksiński przeszedł jednak do następnej formy wyrazu, jaką był rysunek. Jego rysunki były najpierw na pół abstrakcyjne. Potem przeszedł do czystej figuracji o pełnej erotyki, sadyzmu i masochizmu atmosferze. Beksiński w swych rysunkach „pastwił” się nad żywą osobą, deformując jej ciało i ukazując ją często w trakcie kopulacji, związaną i zniewoloną.
Około 1964 roku zaczął malować. Zdecydowanie zerwał wówczas z awangardą i w pełni oddał się malarstwu fantastycznemu, wizjonerskiemu, figuratywnemu, starannie malowanemu farbą olejną na płycie pilśniowej. Nigdy nie dawał swoim obrazom tytułów, uznając, że każdy widz może je interpretować w dowolny sposób. Pierwszy okres tego malarstwa, pod wpływem mistycyzmu wschodniego, któremu wówczas Beksiński hołdował, był pełen symboli, tajemniczych treści i katastroficznej, pełnej grozy atmosfery.
Pierwszym poważnym sukcesem wystawienniczym była dla Beksińskiego wystawa jego obrazów o tematyce czysto fantastycznej, zorganizowana w 1964 roku w Warszawie przez krytyka Janusza Boguckiego. O ile awangardowa krytyka odwróciła się wówczas od Beksińskiego raz na zawsze, uważając go za renegata, o tyle publiczność dobrze przyjęła wystawę. Sprzedał na niej wszystkie wystawione obrazy.
W swej twórczości z lat 90. Beksiński coraz bardziej oddalał się od fantastyki, tajemniczych treści, pełnej grozy atmosfery, którymi były przepełnione jego obrazy z okresu „fantastycznego”, który też sam określał jako „barokowy.
Po 2000 roku, nie zaprzestając jednocześnie malować i rysować, zaczął Beksiński tworzyć swoje kompozycje na komputerze i przy pomocy fotokopiarki.
TYTUŁ: Bez tytułu
AUTOR: Beksiński Zdzisław
Fotograf, grafik, malarz. Urodzony w 1929 roku w Sanoku, zmarł 21 lutego 2005 roku w Warszawie.
Absolwent architektury na Politechnice Krakowskiej (1952). Po ukończeniu studiów na Politechnice Krakowskiej Beksiński wrócił do rodzinnego Sanoka. Już w pierwszej połowie lat 1950. wykonał dojrzałe prace fotograficzne, a także zainteresował się malarstwem, a później malarstwem materii.
Jako młody artysta zajmował się fotografią, wygrywając szereg konkursów międzynarodowych. Dziś Beksiński jest rzadziej kojarzony z czarno-białymi zdjęciami, jednak to właśnie od nich zaczął swoją karierę. Jego fotografie przedstawiały ludzkie postacie, często w niecodziennych pozach – skulone, jakby zalęknione modelki były owinięte sznurkami, ich ciała były zdeformowane lub tak skadrowane, że było widać tylko ich fragmenty.
Po pewnym czasie Beksiński przeszedł jednak do następnej formy wyrazu, jaką był rysunek. Jego rysunki były najpierw na pół abstrakcyjne. Potem przeszedł do czystej figuracji o pełnej erotyki, sadyzmu i masochizmu atmosferze. Beksiński w swych rysunkach „pastwił” się nad żywą osobą, deformując jej ciało i ukazując ją często w trakcie kopulacji, związaną i zniewoloną.
Około 1964 roku zaczął malować. Zdecydowanie zerwał wówczas z awangardą i w pełni oddał się malarstwu fantastycznemu, wizjonerskiemu, figuratywnemu, starannie malowanemu farbą olejną na płycie pilśniowej. Nigdy nie dawał swoim obrazom tytułów, uznając, że każdy widz może je interpretować w dowolny sposób. Pierwszy okres tego malarstwa, pod wpływem mistycyzmu wschodniego, któremu wówczas Beksiński hołdował, był pełen symboli, tajemniczych treści i katastroficznej, pełnej grozy atmosfery.
Pierwszym poważnym sukcesem wystawienniczym była dla Beksińskiego wystawa jego obrazów o tematyce czysto fantastycznej, zorganizowana w 1964 roku w Warszawie przez krytyka Janusza Boguckiego. O ile awangardowa krytyka odwróciła się wówczas od Beksińskiego raz na zawsze, uważając go za renegata, o tyle publiczność dobrze przyjęła wystawę. Sprzedał na niej wszystkie wystawione obrazy.
W swej twórczości z lat 90. Beksiński coraz bardziej oddalał się od fantastyki, tajemniczych treści, pełnej grozy atmosfery, którymi były przepełnione jego obrazy z okresu „fantastycznego”, który też sam określał jako „barokowy.
Po 2000 roku, nie zaprzestając jednocześnie malować i rysować, zaczął Beksiński tworzyć swoje kompozycje na komputerze i przy pomocy fotokopiarki.
