TYTUŁ: Bez tytułu

AUTOR: Słowik Andrzej

Urodził się w 1943 roku w Ejszyszkach koło Wilna. Zmarł 25 kwietnia 2016 roku w Koszalinie.

Studia artystyczne ukończył w Gdańsku w 1969 roku w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, otrzymując dyplom w pracowni prof. Krystyny Łada-Studnickiej.

W Koszalinie mieszkał i tworzył od 1972 roku.

Dziedziny twórczości Andrzeja Słowika:

- malarstwo sztalugowe i architektoniczne,
- kompozycje w technikach własnych /Czarne skrzynki, Okna, Kaszty i inne /
- performance,
- instalacje,
- ceramika artystyczna.

Brał czynny udział w życiu artystycznym Środkowego Wybrzeża. Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień w konkursach malarskich.
„Miłość człowieka do człowieka” to Jego ulubiona maksyma, którą sam często powtarzał.
Był organizatorem i uczestnikiem licznych wystaw, bardzo wielu plenerów malarskich, inicjatorem wielu cennych działań artystycznych.
Przygotował ponad 50 wystaw indywidualnych w kraju i poza granicami, w wielu miejscach na globie ziemskim. A wystaw zbiorowych, w których uczestniczył nie potrafi po prostu zliczyć, gdyż było ich tak wiele.

TYTUŁ: Okno Jesienne

AUTOR: Słowik Andrzej

Urodził się w 1943 roku w Ejszyszkach koło Wilna. Zmarł 25 kwietnia 2016 roku w Koszalinie.

Studia artystyczne ukończył w Gdańsku w 1969 roku w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, otrzymując dyplom w pracowni prof. Krystyny Łada-Studnickiej.

W Koszalinie mieszkał i tworzył od 1972 roku.

Dziedziny twórczości Andrzeja Słowika:

- malarstwo sztalugowe i architektoniczne,
- kompozycje w technikach własnych /Czarne skrzynki, Okna, Kaszty i inne /
- performance,
- instalacje,
- ceramika artystyczna.

Brał czynny udział w życiu artystycznym Środkowego Wybrzeża. Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień w konkursach malarskich.
„Miłość człowieka do człowieka” to Jego ulubiona maksyma, którą sam często powtarzał.
Był organizatorem i uczestnikiem licznych wystaw, bardzo wielu plenerów malarskich, inicjatorem wielu cennych działań artystycznych.
Przygotował ponad 50 wystaw indywidualnych w kraju i poza granicami, w wielu miejscach na globie ziemskim. A wystaw zbiorowych, w których uczestniczył nie potrafi po prostu zliczyć, gdyż było ich tak wiele.

TYTUŁ: Bez tytułu

AUTOR: Grabowska Greta

Urodzona w 1965 r. w Koszalinie..
Absolwentka Architektury Wnętrz gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom uzyskała w pracowni prof. Zbigniewa Parandowskiego. Mieszka i tworzy w Koszalinie.

Od lat zawodowo zajmuje się projektowaniem wnętrz, a jednocześnie uprawia tzw. sztukę czystą. Jej prace wystawiane były w wielu galeriach krajowych i zagranicznych, m.in. w Krakowie, Poznaniu, Warszawie, Łodzi, Szczecinie, Rzeszowie, Niemczech, Danii.

Twórczość Grety Grabowskiej wyrasta z jej dwóch największych pasji: architektury i papieru. „Pracuję w papierze, na papierze, z papierem. Ot takie papierowe szaleństwo. (...) To, co w papierze urzeka, to szorstkość i delikatność zarazem. Papiery są delikatne jak liście, a czasem chropowate jak kora...”.

Dominującą formę jej wypowiedzi artystycznej stanowią kolaże z pogniecionych i porozrywanych kawałków gazet, papieru czerpanego, kartonów, bibuły japońskiej, chińskiego jedwabnego papieru. Gniecione papiery najczęściej uzupełnione są rysunkiem węglem, kredą, pastelami. Wszystko utrzymane w monochromatycznej gamie, syntetycznej formie, zgodnie z zasadą: maksimum wyrazu poprzez minimum środków. Niektóre prace są bardziej figuratywne, możemy wręcz rozpoznać przedstawiane miejsca, inne niemal zupełnie abstrakcyjne.

Jak pisze Andrzej Konieczny, „Jej prace wyrastają z rysunku, oparte są na rzetelnej konstrukcji, przełamanej plamą. W architektoniczną sieć rysunku, wrzuca (...) malarsko spreparowaną materię. Przestrzeń, światło i cień, elementy komponujące obraz, ustawia przy pomocy dużych płaszczyzn, zagęszczając je kreską, czy wklejając mniejsze elementy.”

Dzieli czas między architekturę a pozyskiwanie papierów dla sztuki. Owe papiery, to tworzywo Grety, jej własna technika kształtowania obrazu, poprzez który pragnie się twórczo wypowiedzieć.
„Moje prace są ani radosne, ani ponure. Jak w życiu nic nie jest ani złe, ani dobre – taka próba klasyfikacji jest irracjonalna. W odniesieniu do sztuki – szczególnie.”